بعضی ازخرده ریزها را هر چقدر هم پر خاطره / دور بریزتا سبکبار شوی . بعضی هایش را  که عزیز بودند و گمگور/ پیدا کن و گرامیتر نگه دار تا پر بار شوی . خانه ات را همه اش یک جور نگه ندار/ هموار می شوی...

ما از مادرهایمان شنیدیم / مادرها یمان از مادرهایشان / مادرهایشان از مادرترهایشان...

حلا اینجائیم:http://ayieneh.blogfa.com/ 

ممنون می شویم منبعد نظرات و انتقادهایتان را در وبلاگ جدید آیینه بگذارید.

به امید سبکباری / پرباری و نا همواری آیینه هایمان.

 خوش آمدید/ مشتاق دیدار...

عشق را

بدون بزک می‌خواستیم

دنیا را بدون تفنگ

روی دیوارهای سیاه

گل سرخ نقاشی کردیم

رهگذران به ما خندیدند

به ما خندیدند رهگذران

ما فقط نگاه کردیم

جاده‌ها

دور شهر گره خورده بودند

در شهر ماندیم و پوسیدیم و خواندیم:

" قطاری که نتواند ما را از این جا ببرد

قطار نیست" 

-----------------------------

بیهوده برایت شعر می گفتم

بیهوده برایت دامن گلداری خریدم

بیهوده.

مثل آینه

نگاه می کردی

مثل صندلی می ایستادی

ومثل میز.

همان بهتر که گریختم

توجزو اشیا شده بودی

بیهوده برایت شعر می گفتم

بیهوده برایت دامن گلداری خریدم

بیهوده.

مثل آینه

نگاه می کردی

مثل صندلی می ایستادی

ومثل میز.

همان بهتر که گریختم

توجزو اشیا شده بودی

سلام

 به توافق رسیدیم جلسات آیینه را ماهانه بگذاریم تا هم به غم نان برسیم هم به دلتنگی یاران.

به توافق رسیدیم برای هر ماه روزهای جلسه و مدیران جلسه را  بصورت چرخشی انتخاب کنیم تا هم در خدمت همه گان باشیم و هم در کنار همه اتان.

به توافق رسیدیم اولین روز ماه دیگر / هفتم باشد/ مهمانمان رسول یونان باشد و کتاب جدیدش را هم از ناشرش بگیریم تا در صورت تمایلتان با تخفیف تقدیمتان کنیم:

رسول ساده است / صمیمیست و همین است که از او شاعری ساخته با اشعاری دلنشین .

به توافق رسیدیم در کنارش شعر بشنویم و تلمذ کنیم.

قبول؟!

 پس هفتم دی / ساعت پنج / نشر مهیستان/

تقویم کنارم نیست نمی دانم چند شنبه می شود / می دانم اما  آینه ای ها خیلی مسرورند  از حضور رسول یونان و دلگرمند به مهربانی های بی دریغ شما دوستان خوب و نازنین.

                                                                                                  به امید دیدار

 زرتشت عطااللهی

 جمع و مهدی اسماعیلی

 آذر میدخت / شاعر کوچک نابغه

 زرتشت و پدرش

عباس نجاریان/ مهدی اسماعیلی / زرتشت و آقای عطاالهی بزرگ

داستانها رادر ادامه ی مطلب بخوانید.منتظر حضور گرمتان در نشر مهیستان / ساعت پنج بعد از ظهر  هستییم.

  تنظیم گزارش: عباس نجاریان

جلسه ماهانه آینه 

 محمود معتقدی : پاره های عاشقی 93 صفحه توسط نشر ثالث با طرح روی جلد اردشیر رستمی

مسئول جلسه ، علی عبدالهی متذکر شد که از مجموع اشعار معتقدی 9 تای دیگر یا چاپ شده یا زیر چاپ هستند . او با اشاره به زبان سالم و ساده اشعار مورد نقد به عاشقانه و تغزلی بودن آن ها اشاره کرد و قطعه ای از آن را می خواند :

مثل همیشه ی اول جلسه ها / نویسنده قصه اش را خواند. زهرا نوری مدیر جلسه بود و از جمع خواست نظر بدهند جمع هم در گیر تعارف و سکوت... زهرا سکوت را شکست و پرسید:

چرا هیچ کجای هیچ داستان شما ردی از زن نیست؟

برای بهتر شدن خانم عکاسمان بهاره دست به دعاییم.

خانم باباخانی

آقای بهاری

با تشکر از بهاره خطیری و رضا هدایت

مهربانی عاطفه به من

از راست به چپ/ صدرا جودکی/ محمد آقازاده /آرش رضایی

علیرضا آستانه / رضا هدایت

نفر اول سمت چپ/ خانم باباخانی عزیز

خلیل رشنوی / آیت دولتشاه

از راست به چپ اکبر اسعدی / علیرضا آستانه / رضا هدایت /صبوحی

رضا هدایت/ صبوحی / دولتشاه

 مسیح و مجدلیه

صدرا جودکی / آرش رضایی

بامداد/ فرزند یاسین محمدی و خانم افراز

 علی عبداللهی/بابک بهاری

یکشنبه‌های دوستی؛ پای تنور گرم محبت، همراه با چای داغ و شعر و قصه و گپ و دیدار دوستان. اولین یکشنبه تیرماه داغ 87 همراه با شعرهای تازه از تنور درآمده‌ی علی عبداللهی و نکته نظر دوستان!

دوستان حاضر در جلسه:

خانم‌ها:  زندی – بیژنی- نوری- عاطفه - کریمی - خطیری

آقایان:  معتقدی – علی شریف‌زاده -  قزل‌لو–  – نجاریان– بهاری – عبداللهی –– مرادی - اسعدی - جانوند.

دستور جلسه: نقد و بررسی شعرهای علی عبداللهی

مدیر جلسه: بابک بهاری.

پس از شروع جلسه توسط آقای بهاری و معرفی کوتاه علی عبداللی و آثارش از ایشان درخواست شد تا چند دقیقه‌ای صحبت کنند:

عبداللهی:

 در یکی از روستاهای بیرجند متولد شدم. تا پایان دوران دبیرستان در بیرجند بودم و از سن هیجده سالگی به تهران نقل مکان کردم. خیلی دلم می‌خواست و سعی کردم که رشته‌ی ادبیات را بخوانم. موفق نشدم. از سر اتفاق رشته‌ی آلمانی را شروع کردم. در ابتدا با زبان آلمانی خیلی بیگانه بودم و برایم خیلی سخت بود. تا جایی که یک ترم مشروط شدم. رفته رفته، بر اثر توفیق اجباری بیشتر با این زبان آشنا شدم و گفتم چه خوب شد که به این رشته رو آوردم. در ترم‌های بعد بیشتر کار کردم و نمراتم را به هیفده و هیجده رساندم. علاقه‌مند شدم و با اسم مستعار کاری را ترجمه کردم. رو به جلو که رفتم، با توجه به علاقه‌ام به شعر، به ترجمه‌ی شعر رو آوردم و اولین بار ترجمه‌ی ریلکه را به پایان رساندم. بهضی‌ها فکر می‌کنند که ترجمه روی شعرم تاثیر گذاشته و بعضی می‌گویند که ترجمه‌ها متاثر از شعرهای من است. اولین کارم به نام« هی راه می‌روم در تاریکی» در اسفند 76 منتشر شد. همین کار با نام «بر پاگرد یادها» سال 73 به ارشاد فرشتادم که از آقای میرسلیم مجوز نگرفت.  با ناشری که اولین کارم را چاپ کرد اختلاف پیدا کردم. ناچار شدم کتاب «اکنون میان دو هیچ» نیچه را از او پس بگیرم. کتاب ریتسوس را گفته بود که هزار جلد چاپ کرده، بعدها متوجه شدم که خیلی بیشتر از این‌ها چاپ کرده که با زحمت توانستم کتاب ریتسوس و کتاب‌های دیگری که در دستش بود را از او پس بگیرم. کتاب دیگرم«این است که نمی‌آید» را نشر ثالث در آورد و به درخواست دوستان از کارهایی که توی وبلاگ دارم آوردم. نوعی طنز که به مفاهیم روشنفکری امروز پرداختم. مثل زوزه‌ی شکوهمند بلاغی شغال.

سه شعر طنز و یک شعر هم از کتاب «این است که نمی‌آید» توسط شاعر خوانده شد...

فردا / یکشنبه / ساعت ۵ بعدازظهر ۲۲ اردیبهشت/ در نشر مهیستان منتظر حضور گرمتان هستیم با چای و لبخند و قصه و غزل و مباحثی پیرامون نقد از آقای اصلان قزللو.

   شکر خدا گودرزی

اصلان قزللو

 این هفته هم مثل همیشه شعر خوانی و قصه خوانی داریم همراه با برنامه ای که آقای اصلان قزاللو مدیر وبلاگ خانه ی نقد/  ترتیب و در موردش صحبت خواهد کرد با مدیریت خودِ او و مثل همیشه پذیرایی مختصر و گپ و لبخند.

منتظر حضور گرم و صمیمانه تان همراه با اشعار و قصه های خوبتان هستیم .

عروسکهای بهشتی

خوابم نمی اید . پر از حسرتم . من که در جلسه ی امروز شادمانی را خوب بازی کردم / خوب خندیدم / خوب گپ زدم / خوب گوش دادم... امشبم چرا اینهمه بغض دارد!!! خالی ِ فنون ِ گزارش نویسی ام و پر از حرف .

مادر ! فقط همین امشب خیال ناگزیرت را از من بگیر... فقط همین امشب که قول داده ام گزارشگر شوم / فقط همین امشب لای لایت را نگو... خوابم نمی آید مادر!

نقد رمان "الف دال میم " نوشته آقای دكتر حجوانی

دكتر حجواني

ممنونم از همدردیهای ارزشمند همه ی شما نازنینان .دوستتان دارم بی دریغ و جاودانه...

آنان كه به نحوي با خواندن و نوشتن سر و كار دارند، بي‌شك نام فتح‌الله‌ بي‌نياز را بارها شنيده‌اند. بي‌نياز يكي از داستان‌نويسان و منتقدين فعال ادبي است كه اين روزها مجموعه‌ داستان‌ها و رمان‌هاي متعددي از او منتشر شده است.

«دردناك‌ترين داستان عالم»، «مي‌روم كه بميرم» ، «شورشگران را به زانو درآوريم»، «تشيع جنازه يك زنده به گور»، «التهاب سرد» و «نوعي خصومت» از جمله  آثار منتشر شده اين نويسنده و منتقد ادبي است.
بي‌نياز در سال‌هاي اخير علاوه بر نوشتن داستان كوتاه در حوزه رمان‌  نيز آثار متعدد و ماندگاري چون «بعد از مرگ هنوز مي‌ميرم» ، «اندوه مرده»، «ملاقات با مسيح» و «ستيزه‌جوي دلتنگ» را منتشر كرده است.

 دیرشده بود . رتق و فق خانگی با تنبلی گل فروش دست به دست هم داده بود تا باز شرمنده شوم. آقای اسعدی همزمان با من جلوی در انتشارات رسیده بود. چقدر محجوب و مودب اند ایشان ! در را که باز کردم خانم بیژنی روبرویم بود . نگاهی کرد که آبکش شدم . زود گلی را که گرفته بودم پیش آوردم هوا خنک تر شود . از هرم خجالتم مردادی شده بودم . شش نفر آمده بودند و من ...

خانم بیژنی تند بساط پذیرایی را چید . معلوم بود " کدبانوی مفصلی است "  چون چیزی از قلم نیفتاده بود . سایرین هم آمدند و جلسه تقریبا به موقع شروع شد :

در ضمن از کسانی که مایلند آثار ادبیشان / در جلسات آتی آینه نقد و بررسی شود / خواهشمندیم نام/ آدرس و اثرشان را در کامنتدانی همین وبلاگ بگذارند / تا بررسی و اقدام شود. 

با اینهمه نمی توان این موضوع را نگفته گذاشت که خوشحال می شویم در جلسه ی آینده حضورآ ببینیم و بشنویمتان.

 لطفآ ادامه ی مطلب را کلیک کنید:

حالا که شدیدآ گلو درد دارم و دیگر حتی همان یک ذره ی دیروزی هم صدایم در نمیاید و فقط اصوات گوشخراش تقدیم باباجانم می کنم /  صدای باباجان را از گوشی تلفن می شنوم که می گوید:

 مگر دیوانه ای که با این احوالت می روی جلسه ای که پولی ازش در نمی اید؟

 زخمناکترین صدای گوشخراشم را در میاورم و می گویمش :

این اولین گزارش زهرا نوری عزیز بود که باز خوانی اش به یادم انداخت آینه باید / باید / باید بماند و مامن همه ی ما باشد/ خواندن مجددش را پیشنهادتان می کنم و امروز با اینکه خودم سخت بیمارم و شاید توان آمدنم در جمعتان نباشد / منتظر قدوم مبارکتان هستم. ما چقدر کوچک می شویم وقتی که به بهانه های خرد / خرده می گیریم ... دوستتان دارم : 

 اولین جلسه‌‌‌‌ی آینه، خرداد 86

من غارنشین سالهاست ازهرجمعی دور بوده‌ام.سالهاست تو غارخودم کتاب می‌خوانم و هرزگاهی چیزی می نویسم . تازه ازخواب اصحاب کهفی‌ام بیدار شدم.  تازه جرات کرده‌ام پام را از تنهایهایم بیرون بگذارم ...

محمد آقازاده / بابک بهاری / افشین پرورش

 تمام همراهان نازنین جلسه ی آیینه ! عذر خواهی و ارادتمان را بپذیرید .

وارد دفترنشرمیهستان که می‌شوم،اکثردوستانی که منتظر آمدنشان بودم، آمده‌اند و من شرمنده از دیرآمدنم.این جلسه‌ی آینه با بقیه برایم فرق دارد و خاطره‌‌‌اش عزیز و ماندگار. حتی اگر بارها اتفاق بیفتد و افتاده باشد.درست است گاهی حرف جناب آقازاده مصداق پیدا می کرد ودوستان از رنجاندنم می ترسیدند که بیشتر با من مواجه بودند تا داستان‌ها. شاید حق دارند ومن این تصویر شکننده را داده باشم. اما باور کنید نقد بیرحمانه را دوست دارم،همان طور که تحسین را دوست‌تر می دارم. و چه حیف که باز به دلیل اشکالات فنی، صحبت‌ها ضبط نشد و کار ذهن بازیگوش من سخت‌تر شد تا یادش بماند همه‌ی تذکرات دوستانه را که اگر همه این نکات برای این است که داستان‌ها را دوباره بنویسم به چشم .

در گزارش جلسات آینه زیاد سپاس وتشکر نوشته ام وشاید تکرارمکررات باشد اما زندگی یادم داده : شکرنعمت نعمتت افزون کند. پس صبوری کنید.

سپاس خانم باباخانی که هر چه بگویم ،حق مطلب ادا نمی شود.اینهمه توجه ومحبت به تک تک اعضای آینه قابل تحسین وستایش است. پذیرایی که می کنید، شرمنده می‌شوم و دفتر را که به هم ریخته می گذاریم ومی‌رویم بیشتر شرمنده می‌شوم. وقتی می‌بینم پی گیر و از سرلطف وبلاگ اکثر دوستان را می‌خوانید ودلگرمی می‌‌دهید به ادامه راه،عاجز می شوم از هر تشکری .کاش سزاوار وسپاسگزار اینهمه محبت باشم وباشیم.اینها را نه به رسم ادب یا تبلیغ نشر شما که از دل می‌نویسم شاید کفاف محبت بی دریغ شما باشد.

سپاسگزارم جناب آقازاده که با همه ی گرفتاری‌هاو خستگی آمدید واستادانه نقد کاربردی کردید.

تشکر آقای آستانه که پشت تلخی کلامت ،دلسوزی ودقت نظر است.فکر کنم جزو معدود دوستانی بودید که داستان‌ها را خوانده بودید یا لااقل اینطور به نظرمی‌رسید.

ممنون صدرای عزیز. وقتی دیدمت بعد از مدتها در آینه هستی،کلی خوش به حالم شد فیلسوف جان.

جناب آرش خان شما که همیشه محکوم هستید به چند باره شنیدن داستانهای من و دست به عصا نقد کردنش.

آرزوی عزیزم همیشه یاد می گیرم از تو وتحسین می کنم قلم روان وصراحت کلامت را.

آساره جان یادم می ماند این شب جمعه برای اموات رییست فاتحه بخوانم که بالاخره رضایت دادند ، زیارتت کنیم.

            عاطفه جان همیشه شرمنده محبتت هستم ومنتظر که داستانم را بخوانی.

ممنون صاحب سرفه‌های تلخ ... روزگاری بهتر از این روزها آرزو می کنم .

تشکربهاره جان که زحمت خبررسانی وهماهنگی را قبول کردی.

سپاس آقای زادمهر که رنگ وجلایی به وبلاگ آینه دادید .

و سپاسگزارم از همه‌ی دوستانی که همیشه لطف دارند : آقای اسعدی ،آقای دولتشاه،آقای تولمی وبه خصوص آقای بهاری. اگرکسی از قلم افتاد برمن ببخشایید و  به دل نگیرید