حالا که شدیدآ گلو درد دارم و دیگر حتی همان یک ذره ی دیروزی هم صدایم در نمیاید و فقط اصوات گوشخراش تقدیم باباجانم می کنم /  صدای باباجان را از گوشی تلفن می شنوم که می گوید:

 مگر دیوانه ای که با این احوالت می روی جلسه ای که پولی ازش در نمی اید؟

 زخمناکترین صدای گوشخراشم را در میاورم و می گویمش :

جهان سیبی ست

ما دستهای طلبناکش

بر دار اندیشه از کرمی که می تراشدش

یا برگی که پنهانش می دارد

............................

جنگاور پیر از میدان نبرد باز گشت

بی پاسخ به این پرسش که

 نام آخرین مغلوب چیست ؟

...........................

یک روز به نوروز

دهانم آب می افتد

از شکوفه ها

............................

در پارکها هیچ مردی با جیبهای پر از پرنده

آواز نمی خواند

در پارکها هیچ زنی

در سایه سار امن خویش

آواز نمی خواند

به گاه سا یه ساری من

و پرنده گی تو

آواز ما تنها مرثیه ایست برای آزادی

پای آب سوخته تواین دشت های دور

نیست توی کله هیچکس

نه شرافت ..نه غرور

واسه ی یه کف نون

مردم گشنه می افتن به پاهای اهل زور...

                                                            عباس نجاريان 

نه در حسرت آغوشي گرم

كه براي بالشي نرم

هفته را...

باران

آسمان را

می کارد

در شیار دانه ی گندم.

نان

 آسمان  مجسم است ...       

به ساینا علیخانی و میش ِ وحشی ِ چشمش که اصالت و میراث است

کندو نیستی
تا موم ِ نگاهت را عسل بگیرم
از شهد ِ زنبور ِ کوهستان ِ ترانه‌هایم

کندر نیز نه
تا معبد ِ شعرم را
از عنبر ِ تحدب ِ مشرقی ِ چشم‌های ِ تو خوشبو کنم...

روزت بخیر"اورتگا"

چقدر

دیر آمدی

لطفاً

سری هم به دوستان "خاوری"ات

بزن

مادران

به دست‌‌های سرخ تو

شک می‌کنند

شرمگین مباش...

«به سرفه ای تلخ»

می گریزد خواب

به سرفه ای تلخ

درمیا نِ گلگون بستری آشفته

که به زیر سایۀ بلندِ زخم

                             آرام

                              آرمیده است ...