بعضی ازخرده ریزها را هر چقدر هم پر خاطره / دور بریزتا سبکبار شوی . بعضی هایش را  که عزیز بودند و گمگور/ پیدا کن و گرامیتر نگه دار تا پر بار شوی . خانه ات را همه اش یک جور نگه ندار/ هموار می شوی...

ما از مادرهایمان شنیدیم / مادرها یمان از مادرهایشان / مادرهایشان از مادرترهایشان...

حلا اینجائیم:http://ayieneh.blogfa.com/ 

ممنون می شویم منبعد نظرات و انتقادهایتان را در وبلاگ جدید آیینه بگذارید.

به امید سبکباری / پرباری و نا همواری آیینه هایمان.

 خوش آمدید/ مشتاق دیدار...

ابتدای جلسه شقایق احمدپور برای حاضران در جلسه، اشعاری از مجموعه شعرش را خواند و دوستان به نقد و بررسی اشعار پرداختند.

سیاوش دانش آذر: ایشان گفتند با شعر کلاسیک شروع کردند.ذات قافیه هنوز در ناخودآگاه ایشان هست.اصرار درونی برای آوردن قافیه به کار لطمه می زند.در نگاه اول،خیلی کم از فعل استفاده کردند،این می تواند خوب باشد در همین حد … دغدغه سنت گریزی یا سنت ستیزی هست و هنوز ذهنش آزاد نشده.

اصلان قزللو : شعر بودن یک سری ویژگی ها را می طلبد.بعضی ها وارد معنی می شوندو بخشی از ویژگی ها را از یاد می برند. بعضی ها وارد تصویر می شوندو بعضی ها بازی زبانی. باید چند وجه را در نظر گرفت.یک وجه تخیل است.شعر فرمول ندارد.شعر هر جوری که صادر شد،خوب است.قافیه یا بی قافیه بودن مهم نیست.بعضی وقت ها موسیقی شعر کلاسیک در شعر نو می آید.در حالی که موسیقی شعر نو فرق می کند.در شعر کلاسیک عروض و قافیه هست که مهم است .اما بیشتر اشعار قدیم فقط نظم هستند نه شعر… در شعر نیمایی نیما می خواسته تفکر تجربی شاعر را تغییر بدهد.مثلا فروغ تجربه های خودش را بیان می کند.برای همین نو است.باید دیدی داشته باشیم که دیگران نداشته اند واز ظاهر شعر پیداست که تجربه های تازه است.

در ادامه ی جلسه آیت دولتشاه تازه ترین داستانی را که نوشته بودند،خواندند. و بعد نوبت به نقد داستان رسید که این بار چون دوستان کمی در جلسه حضور داشتند،فرصت نقد همه ی آثار فراهم بود.

راوی : داستان انزوای خود خواسته ی شخصیتی بود که بین گذشته و حال دست و پا می زد. و در گذشته خود را جستجو می کرد فقط نمی فهمیدم دل تنگ چیست.بی خیالی های گذشته یا معصومیت کودکی؟ معلوم نبود چه چیزی در حال اذیتش می کند.

اصلان قزللو : زبان فاخر و ادبی داشت.توصیف جزییات زیاد داشت که شاید لازم بود. خرده روایت های که جمع شده بود که معلوم نبود کجا گره خورده و کجا گره باز شده.کشمکش ها به نظرم کمرنگ بود.سخنرانی رفتن به سوی آینده بود که جلوی گذشته ها را می گرفت.

شقایق احمدپور: فضا را خیلی دوست داشتم .بخش هایی زائد داشت .مثل صحنه ای که قرار بود خودش را پرت کند .چرا توی گذشته گیر کرده؟

حامدحسن پور:دلایل گنگ بود که ما باور کنیم چرا این اتفاقها می افتد.لزوم برگشت به آنجا معلوم نبود.

اصلان قزللو: کمتر می شود با این شخصیت همذات پنداری کرد.

سیاوش دانش آذر: قصه ها ی آیت بیشتر پایان بندی ندارد یا در پایان بندی مشکل دارد.داستان های آیت کلاسیک نیست که بشود با ابزار کلاسیک نقدش کرد.با زاویه دید اول شخص مواجه هستیم.اگر من بودم اجازه می دادم روایت ها عوض بشود.مثلا نوع نگاه جباری و اذیت شدنش را ببینیم . کاش

می شد فقط نشان داد تا مخاطب خودش قضاوت کند بدون پیش داوری.

در ادامه ی جلسه سیاوش دانش آذر و اصلان قزللو برای دوستان اشعارشان را خواندند.

یکشنبه 29 مهر،آقای اسعدی دیر رسید،چون به سنت یکشنبه ها ازجلسه آقای عبداللهی آینه

می آمد مثل  آقای بهاری. رویا نبود، این روزها عجیب درگیر بیماری پدر و نمایشگاه است. بهاره نیست .عاطفه عزیزی را از دست داده. آقای آقازاده خیلی وقت است که نیستند.امیدوارم رفع کسالت شده باشد. آقای نجاریان و خانم زندی اس ام اس می دهند که گرفتارند .خانم باباخانی وقت دکتر دارد و خیلی های دیگر که هیچ خبری از ایشان نداریم . امیدوارم یکشنبه هفته ی بعد مهیستان همه ی دوستان را زیارت کنیم.

 آخرین روزهای ماه روزه است و شهر عجیب حال و هوای پاییزی دارد .قرار است دوباره دور هم جمع شویم. نمی دانم این چندمین بار است. موضوع صحبت ، نقد داستان ها و اشعار آقای جانوند است که مهربانیش گروه را شرمنده کرده. جای خالی خیلی از دوستان احساس می شود. آقای معتقدی عزیز نیستند،رویا درگیر نمایشگاه و مصاحبه است. بهاره ،عکاس نازنین جلسه درگیر ی هایش این روزها زیاد است.عاطفه بیمار است.آقای قزللو با همه ی تلاشش به جلسه نمی رسد. غیبت آقای آقازاده زیاد شده. خیلی ها نیستند.

آقای عبداللهی مدیر جلسه است و همان ابتدای جلسه، با گفتن خاطره ی دوستی اش با آقای جانوند ،جو حاکم برجلسه صمیمی و دوست داشتنی می کند: سال 70 ، دوره ی دانشجویی در جلساتی که خانه ی منیرو روانی پور برگزار می شد، آقای جانوند را دیدم.کار و فعالیت اصلی ایشان مرتبط با ادبیات نیست و این قابل تقدیر است که با اینهمه چند اثر چاپ شده دارندو حاصل 15 سال تلاش کار ادبی دوست عزیز نویسنده و شاعرمان این آثار است:

-         مجموعه داستان "در دامنه های آلواتان " / سال 78

-         مجموعه شعر " گنجشک ها قابل تامل اند" /سال 80

-         مجموعه شعر " نت گم شده ی سکوت "/ سال 84

-         مجموعه شعر" عشق ماناست " / سال 84

-         مجمعه قصه های هستی(داستان کودکانه سه جلدی) / سال 84

و   رمان " افسانه ی ترانه ی ناتمام " که به زودی توسط نشر افراز به چاپ خواهد رسید.

خبری تازه:

شنبه / 6 مهر / پارک قیطریه

نمایشگاه نقاشی ها و آثار  رویا بیژنی

توضیح بیشتر در مورد نمایشگاه را اینجا بخوانید.

گزارش جلسه ی 24 شهریور:

ابتدای جلسه به پیشنهاد دوستان،آقای مهدی اسماعیلی بیوگرافی مختصری از فعالیت هایش به گروه ارائه می دهد.آقای اسماعیلی ،فارغ التحصیل نمایش عروسکی است و از سال 64 با بچه ها، تئاتر و قصه گویی کار کرده وفعالیت هایی در زمینه انیمیشن، طراحی اسباب بازی داشته و به نوشتن برای کودکان مشغول است.بعد از شرح مختصر،چون داستان ها کوتاه است.او چهار داستان را برای جمع

می خواند. بعد از خواندن داستان ها،چراغ نقد را اول آقای قزللو روشن می کند: زبان قصه ها جالب بود، اما خیلی برای بچه ها نبود."جوجه بد"  من را یاد حکایت شیر و خرگوش مولانا انداخت. در" جوجه ی پیر" محیط نقش موثری دارد.بحث درباره داستان حبه قند را به دوستان واگذار می کنم...

داستانها رادر ادامه ی مطلب بخوانید.منتظر حضور گرمتان در نشر مهیستان / ساعت پنج بعد از ظهر  هستییم.

  تنظیم گزارش: عباس نجاریان

جلسه ماهانه آینه 

 محمود معتقدی : پاره های عاشقی 93 صفحه توسط نشر ثالث با طرح روی جلد اردشیر رستمی

مسئول جلسه ، علی عبدالهی متذکر شد که از مجموع اشعار معتقدی 9 تای دیگر یا چاپ شده یا زیر چاپ هستند . او با اشاره به زبان سالم و ساده اشعار مورد نقد به عاشقانه و تغزلی بودن آن ها اشاره کرد و قطعه ای از آن را می خواند :

مثل همیشه ی اول جلسه ها / نویسنده قصه اش را خواند. زهرا نوری مدیر جلسه بود و از جمع خواست نظر بدهند جمع هم در گیر تعارف و سکوت... زهرا سکوت را شکست و پرسید:

چرا هیچ کجای هیچ داستان شما ردی از زن نیست؟

 (مکان ،دفتر نشر مهیستان .زمان،9 تیر 1387. عده ای دور میز بیضی شکل دفتر گرم صحبت  هستند.در بین جمع چهره های آشنایی به چشم می خورد .زنی از بین جمع، از شاعر می خواهد که اشعارش را برای حاضرین در جلسه بخواند. نگاه ها معطوف به اوست.)

آقای عطااللهی (گله مند): چرا حافظ،حافظ هست.چون هنوز فرهنگ ما با فرهنگ زمان حافظ  فاصله پیدا نکرده.بعد از حافظ ما ناظم داریم نه شاعر. ما به راحتی از کنار شعر معاصر رد می شویم.اما شعر بی گناه ترین پیشه هاست. و هولدرلین می گوید :" این شاعران بودند که جهان را نگاه داشتند." ... بعد از ماجرای فروپاشی شوروی، کتاب فروغ در تاجیکستان به چاپ یازدهم می رسد.اما درایران به قول آقای دریابندری،شاعرها هم کتاب شاعرها را نمی خوانند.حتی اخوان در دهه چهل،کتاب زمستان را از جیب چاپ می کند.

آقای گودرزی (آرام) : بعضی از اشعار  آقای قزللو ترو تازه است و بعضی تاثیر گرفته از شاملو. در رسم الخط آن وزن را حس نکردم اما در خواندن شما وزن وجود داشت.

خانم بیژنی(کمی مضطرب) : بعضی از قسمت ها شعرها زیادی است و گاهی توضیح واضحات است.

آقای عطااللهی (به تایید سرتکان می دهد): ما هیچ نیازی به توضیح به خواننده نداریم . خواننده باید وقت بگذارد،مطالعه کند و خودش را به شاعر برساند.

آقای تنهایی ( سکوت)

آقای نجاریان (خونسرد): من در مقام نقد نیستم. اما از فضای شعر خوشم آمد. اما احساس می کنم در بعضی قسمت ها خودسانسوری دیدم.

آقای بهاری(کمی بی حوصله): با توجه به توضیح خودشان و سخت گیری من در شعر ،یکی از کار شاعران این است که جهان را ساده می کنند.بیشتر از اینکه به رهایی شعر فکر کند به قواعد و توضیح فکر می کند. بخش های زاید دارد شعرها . و اینکه، آه ،کارکرد دارد .برای آه و ناله نمی آید.عاقلانه بودن و نبود ایجاز در شعرها دیدم.اما به نظرم ایشان گاهی به  ساحت شعر وارد می شوند.

خانم احلام(با عجله): شعر ها خیلی ساده و دلنشین است.زحمت کشیدن خواننده بحث دیگری است.به نظرم این یکی از حسن های کار ایشان است.

آقای دشتی(آهسته ): شعر گفتن به این راحتی نیست.من یاد گرفتم.

آقای عطا اللهی(متعجب): چطور کسی آموزش شعر می گذارد. واقعاً معنا ندارد. الان شعر های سوئد،نروژ و فنلاند شعرهای بی دردی است. و با جهان مشکلی ندارند.و به نطرم مایکی از غامض ترین موجودات موجودات زنده هستیم که با همه چی مشکل داریم.اما شعر امروز به این درجه نسبت به زندگی ، وضعیت زمانی و مکانی و به زبان فارسی بی تعهد شده است... شعر کوتاه برداشت امپرسیونیستی از یک موقعیت است:

هیچ یک سخن نگفت

نه میزبان

نه میهمان

نه گلهای داوودی

بنیاد هایکو بر هشت عنصراست:

 برای گذشتن از این رود

رنگین کمانی باید بود

(خانم باباخانی که  با همه ی گرفتاری هایش، خودش را به نقد اشعار آقای قزللو رسانده بود،عذر خواست و  با عجله جلسه را ترک کرد.)

خانم کنش لو(با لبخند) :

شعرهای استاد را به خاطر سادگی بیانش دوست دارم . گاهی اوقات شاعر نیاز دارد برای خودش توضیح بدهد.

خانم خطیری( از جماعت حاضردر جلسه عکس می اندازد )

آقای قزللو (همسر شان کنارشان نشسته اند ): از دوستان تشکر می کنم .خیلی استفاده کردم. سهم مخاطب خیلی بالاست و بخش دیگر سازنده شعر است... وب سایت " خانه نقد " به نقد اشعار اختصاص دارد. (توضیح بعضی از ابهام ها به دوستان)

آقای عطااللهی (بعد از نمایش فیلم و نقل خاطره هایی از احمد محمود): در ایران سه مکتب قصه نویسی وجود دارد:

مکتب جنوب با منیرو روانی پور ،حسن صفدری با پرچمداری احمد محمود

مکتب اصفهان با بیجاری و گلشیری

مکتب شمال

خانم ابراهیمی (سکوت)

آقای معتقدی (بعد از مدتها میهمان نشر مهیستان است): آقای عطااللهی و فیلم ،حق مطلب را ادا کردند.اما یک نکته ،حس آرمانگرایی در کار احمد محمود است که بیشتر از هر نویسنده ای دیگر کودتای 28 مرداد و واقعیت های آن روزگار را به تصویر می کشد .داستان یک شهر ، کتاب درخشانی است که کمتر دیده شده.برای دیدن فضای آن سالها باید به این کتاب دقت کرد.از این بابت کار محمود زنده است.

آقای عطااللهی(خسته) :

فکر می کنم برای محمود مسئله فرم مهم نبود.چون نگرش ایدئو لوژیک داشت. در آثارش گرته برداری از آثار روس دیده می شد. در حوزه فرم مثل گلشیری نبود و آ ن نحو را قبول نداشت.زمین سوخته از دیدگاه آرمانگرایی خودش،ادای دین بوده اما کار سفارشی شده.

آقای گودرزی(با هیجان):

شخصیت ها در کار محمود فضا را می سازنند و کمک به آمبیانس کلی می کنند.برایم کنداکتور شخصیت های محمود خیلی جذاب بود.هرشخصیتی ،سن،ویژگی فیزیکی و سنی دارد.در انتخاب بازیگر برای نقش از آن استفاده می کنم.

آقای عطااللهی(...) :

محمودهمیشه با قلم می نوشت و  معتقد بود،نویسنده باید دست و زبان و نگاهش با هم کار کند.جزییات در آثارش مهم است.ما د رنگاه به جزییات است که تفاوت پیدا می کنیم.

احمد محمود در حوزه واقع گرایی و رئالیسم سوسیالیستی جایگاه ویژه ای دارد.

یکشنبه‌های دوستی؛ پای تنور گرم محبت، همراه با چای داغ و شعر و قصه و گپ و دیدار دوستان. اولین یکشنبه تیرماه داغ 87 همراه با شعرهای تازه از تنور درآمده‌ی علی عبداللهی و نکته نظر دوستان!

دوستان حاضر در جلسه:

خانم‌ها:  زندی – بیژنی- نوری- عاطفه - کریمی - خطیری

آقایان:  معتقدی – علی شریف‌زاده -  قزل‌لو–  – نجاریان– بهاری – عبداللهی –– مرادی - اسعدی - جانوند.

دستور جلسه: نقد و بررسی شعرهای علی عبداللهی

مدیر جلسه: بابک بهاری.

پس از شروع جلسه توسط آقای بهاری و معرفی کوتاه علی عبداللی و آثارش از ایشان درخواست شد تا چند دقیقه‌ای صحبت کنند:

عبداللهی:

 در یکی از روستاهای بیرجند متولد شدم. تا پایان دوران دبیرستان در بیرجند بودم و از سن هیجده سالگی به تهران نقل مکان کردم. خیلی دلم می‌خواست و سعی کردم که رشته‌ی ادبیات را بخوانم. موفق نشدم. از سر اتفاق رشته‌ی آلمانی را شروع کردم. در ابتدا با زبان آلمانی خیلی بیگانه بودم و برایم خیلی سخت بود. تا جایی که یک ترم مشروط شدم. رفته رفته، بر اثر توفیق اجباری بیشتر با این زبان آشنا شدم و گفتم چه خوب شد که به این رشته رو آوردم. در ترم‌های بعد بیشتر کار کردم و نمراتم را به هیفده و هیجده رساندم. علاقه‌مند شدم و با اسم مستعار کاری را ترجمه کردم. رو به جلو که رفتم، با توجه به علاقه‌ام به شعر، به ترجمه‌ی شعر رو آوردم و اولین بار ترجمه‌ی ریلکه را به پایان رساندم. بهضی‌ها فکر می‌کنند که ترجمه روی شعرم تاثیر گذاشته و بعضی می‌گویند که ترجمه‌ها متاثر از شعرهای من است. اولین کارم به نام« هی راه می‌روم در تاریکی» در اسفند 76 منتشر شد. همین کار با نام «بر پاگرد یادها» سال 73 به ارشاد فرشتادم که از آقای میرسلیم مجوز نگرفت.  با ناشری که اولین کارم را چاپ کرد اختلاف پیدا کردم. ناچار شدم کتاب «اکنون میان دو هیچ» نیچه را از او پس بگیرم. کتاب ریتسوس را گفته بود که هزار جلد چاپ کرده، بعدها متوجه شدم که خیلی بیشتر از این‌ها چاپ کرده که با زحمت توانستم کتاب ریتسوس و کتاب‌های دیگری که در دستش بود را از او پس بگیرم. کتاب دیگرم«این است که نمی‌آید» را نشر ثالث در آورد و به درخواست دوستان از کارهایی که توی وبلاگ دارم آوردم. نوعی طنز که به مفاهیم روشنفکری امروز پرداختم. مثل زوزه‌ی شکوهمند بلاغی شغال.

سه شعر طنز و یک شعر هم از کتاب «این است که نمی‌آید» توسط شاعر خوانده شد...

جلسه ی 12 خرداد گروه آینه در نشر مهیستان به بحث در حوزه  نقد شعر اختصاص داشت. مدیریت این جلسه با اصلان قزللو بود. آنچه می خوانید خلاصه ای از نکته برداری ایشان از کتاب نقد ادبی در قرن 20 است.

  انواع نقد:

1. نقد شفاهی : مکالمه و مکاتبه و یادداشت خصوصی و روزنامه ای .

2. نقد حرفه ای: نقد استادان که همه قادر به انجام آن نیستند.

3. نقد هنرمندان: یک هنرمند با نظریه های خاص و زیباشناسی خود ،آثار دیگران را بررسی می کند.این نقد یک اثر هنری محسوب می شود.

  به طور کلی نقد ؛

-  آنچه را که درون اثر وجود دارد و فضایی خالی است،در بیرون جلوه گر می سازد.

-  نقد "خلئی با کیفیت خوب "و فضایی برای " طنین افکندن " ایجاد می کند.

- نقد ،لحظه ای " به واقعیت صامت و تعریف نشده  ی اثر ،امکان سخن گفتن می دهد.

-  نقد علمی ،تمام گذشته ی ادبیات را زنده نگه می دارد.و توصیف و تعبیری به دست می دهد که نه تنها شناخت متن  هم عصر خود ،بلکه شناخت علوم انسانی نیز ، آن را دقیق تر و علمی تر می سازد.

-  نقد ادبی در قرن 20 تحت تاثیر ،زبان شناسی ،روانشناسی ، جامعه شناسی و فلسفه است.

-  دوست داشتن ادبیات ،شادی مکاشفه نیز هست.شادی ناشی از حقیقت سرانجام  کشف شده .شادی از همان بخش ناشناخته و گاه لعنت شده ای که فقط نقد،آن را آشکار می کند.

  نقد در ایران

نقد رسمی در ایران "نقد شاعر و نویسنده " است نه اثر.

اعتبار مؤلف در نظر منتقد ،یک مقوله غیر ادبی است که با توجه به این مسأله ،اثر ادبی در درجه ی نقد قرار می گیرد.

چاپ کتاب های امروز در ایران ،با توجه به چهره هاست (نویسنده  یا شاعر) نه اثر.

اگر ناشناسی یک اثر قوی داشته باشد و شناخته شده نباشد،چون نمی شناسندش ، اثرش فروش ندارد و چاپ نمی شود.( تأ کید در چاپ اثر برفروش است و چهره هم در پس آن پنهان می ماند.)

گاهی به جای نقد ،لازم است به ضد نقد دست بزنیم،یعنی نقد را نقد کنیم.نقدی که با توجه به صاحب اثر و شهرت او ، اثرش را نقد می کند.

جامعه استبدادی ،در طول سالیان و قرن ها ، با توجه به اندیشه های اجتماعی مستبدانه ،نقد آزاد نداشته است.چون نویسندگان و شاعران  هوادار دیکتاتور

می خواستند استبداد را تمدن و فرهنگ معنا کنندو دیکتاتور   را آزاد ه و نام و نان کسب کنند.

جاي زهرا نوري و آقاي آقازاده خالي بود . عاطفه ي عزيز هم نبود تا خوشحال تر شويم. رويا بيژني با آنكه پدري بيمار داشت ، با لبخند زيبايش جلوتر از همه آمده بود و آقاي آستانه هم درست سر وقت . 

   يكشنبه 26 خرداد كمي از ساعت 5 گذشته ،  آقاي آستانه از اصلان قزللو خواست تا جلسه را رسمي كنند . آقاي قزللو مدير وبلاگ خانه ي نقد است كه مديريت اين جلسه را بر عهده گرفته است . هفت داستا ن كوتاه به نام هاي " دهاتي " ، " داستان برج "‌، " صداي بيد " ، "‌مردن به وقت درخت سيب "‌، " سيزده دربدري " ، " ماهي كوچك كفش زنداني" و " ضامن دار نامه "‌را به قلم عليرضا آستانه در وبلاگش به نام " يادداشت هاي حزب تك نفره من " و  وبلاگ "‌آينه " خوانده بوديم و امروز آمده بوديم تا دريافته ها و نيافته هايمان را رو كنيم .

      آقاي قزللو به اصرار " صاحب هفت اثر " بر صدر نشست و جلسه رسمي شد. گفتند نمونه هايي خوانده شود تا منتقدين گرم شوند . دعا مي كردم اول "دهاتي " را بخوانند . نويسنده كه برگه ها را ورق مي زد ، زير چشمي مي پاييدم . همين شد! " دهاتي " اولين داستاني بود كه خوانده شد . داستان همان كه روزنامه نگار بود ، خاكستري بود ،روشنفكر بود ،عاشق بود و دهاتي هم بود . رويا بيژني روبرويم نشسته بود و نگاهمان با هم شيطنت مي كرد . آنجا كه از ناشر ريش پروفسوري ... مي خواند ، خنده مان گرفته بود . سيخ تيزي بود، ولي درد خنده داري داشت . تمام كه شد ، " مردن به وقت درخت سيب "‌و " صداي بيد " هم خوانده شد . در اين فاصله دوستان ديگري به ما پيوستند . حالا سالن پر شده بود و مجبور شديم دو صندلي ديگر بياوريم .آقاي جانوند ميان من و آستانه نشست . ليلا كريمي ، بابك بهاري ، آقاي اسعدي ، شاهرخ دريا کناري ، خانم مشتاق ، آقاي مهدوي و دوست ناشر و گرافيستشان به ترتيب از كنار من تا سر قوس انتهاي ميز نشسته بودند .

     فخري مقدسي مدير انتشارات قرن 21 بار دوم بود كه به جمع ما مي آمد و كنارش دوست قديمي رويا بيژني نشسته بود . بهاره خطيري هم مثل پروانه مي گشت و عكس مي گرفت وشيوا قديري  و رضا قرخاني هم سرقوس آن طرف ميزنشسته  بودند .

    مثل هميشه كلام اول ، حرف نگفته اي بود كه با نگاه ميان حضار رد و بدل مي شد . سرانجام رويا ي نازنين با همان فداكاري هميشگي پيشقدم شد و گفت : در نوشته هاي آقاي آستانه صداقت و دلنشيني يافت مي شود كه لذت بخش است .

     ليلا كريمي كه داستان نويس قابلي است و در جلسات پيش ، داستان استحاله اش را برايمان خوانده بود ، دومين نظر را داد . او " دهاتي " را با رويكردي طنز گونه دانست و در" مردن به وقت درخت سيب " شخصيت پردازي را درخشان تر ديد . شخصيت گوركن ، گاريچي ، و حتي مرده در داستان حرف مي زد و ديالوگ نقش عمده اي در پيشبرد آن داشت .

     چراغ بعدي را اصلان قزللو روشن كرد ، و گفت :  فرم اين داستان ها و اختصار و ايجازشان به خوبي جواب حوصله ي تنگ اين زمانه را مي دهد . نكات مهمي هم در آن ها ديده مي شد ، مثل قطور بودن درخت سيب كه فرق آن رابا ساير درخت ها نشان مي داد و اين بيانگرتفاوت عقيده و اساس كساني است كه به پاي آن دفن شده اند .

      تلخي عميق داستان درخت سيب هم توجه خانم مقدسي را جلب كرده بود ولي برهه هاي زماني را در آن چندان مشخص نمي دانست . اينكه جنازه را با گاري به لعنت آباد مي بردند ، خواننده را گنگ مي كرد كه قضيه ي اعدامي مربوط به چه تاريخي در ايران است ؛ تا بتواند درپس آن به مفهوم درخت سيب  بيشترپي ببرد . درختي كه 50 سال بعد سايه سار رهگذران شد!

     و اما داستان بيد ؛ شعر گونه است واز آن پيام عارفانه بر مي خيزد . گويا نويسنده مي خواهد نوعي تشخص به طبيعت بدهد .

     آقاي اسعدي اشاره مي كند كه با يك بار خواندن داستان به سختي مي توان درباره اش گفت ؛‌ولي اين كه نويسنده توانسته است سه داستان متفاوت بنويسد ، به لحاظ تسلط بر انواع نگارش و تكنيك ها قابل توجه است . نوشتن داستان بر پايه ي ديالوگ دشوار است .

     آقاي اسعدي داستان نويس است و روي داستان هاي مبتني بر ديالوگ كار مي كند . به همين سبب ارزش و سختي كار چنين داستان هايي را خوب مي داند .

نكته ي مهمي كه درداستان درخت سيب ديده مي شد ، پايان محتوم آن بود . پايان داستان از زبان نويسنده به شكلي تحميلي رقم مي خورد ، درحالي كه گفتگو هاي گاريچي و گوركن روند خوبي به كار داده بود .

    او به داستان" صداي بيد" هم اشاره كرد و اينكه در آن به اشيا جان داده شد ه وحالت تمثيلي دارند ؛ آن چنان كه خوانند ه احساس نزديكي بيشتر با اجزاي سخنگوي داستان مي كند . وديگر اين كه :‌زاويه ي ديد ش هوشمندانه است . 

     در داستان " دهاتي " ،  يك نامه مطرح است . وقتي شما به كسي نامه مي نويسيد ، او برخي اطلاعات را مي داند و شما نبايد دوباره آن را بگوييد . اين نكته ي مهمي است كه نويسنده به آن توجه مي كند .

     اسعدي پرداختن به كليشه اي چون " چشم خمار " را در داستان " دهاتي " جايز ندانست .

     الهام باباخاني هم نا پرهيزي كرد و دست از نوشتن برداشت تا كمي درباره ي داستان نخوانده ي " سيزده دربدري " بگويد . او توقع داشت خواب اول شخص داستان كه شروع وپايان آن را يك رنگ كرده بود بيشتر باز شود تا شخصيت او كه كتابخوان و احتمالا روزنامه نگار هم بود بيشتر معرفي مي شد .

     اينجا مجلس كمي مفرح و لب حاضرين به خنده گشوده شد . مقصر ش خانم با باخاني بود كه از چگونگي آتش گرفتن سبيل عباس آقا ي كاميون دار توسط ترقه ي كبريتي گفت . چاره اي  هم نبود ، چون داستان خوانده نشده بود و او براي اطلاع حاضرين مجبور شد تعريفش كند . ولي انگار بيش از حد به سبيل عباس آقا پرداخته شد و همين شد كه آقاي مهدوي گوشزد كرد :‌"‌داستان براي تفريح نيست !‌"  وي خاطر نشان كرد ، نخستين قدم اين است كه ببينيم اتفاقي كه در داستان مي افتد آيا قابليت داستان شدن را دارد يا خير .او طنز اين داستان را شبيه كارهاي عزيز نسين دانست كه يك موضوع عميق را با شكلي به ظاهر سطحي مي نوشت . آقاي مهدوي معتقد بود كه داستان درسنين نوجواني مي تواند با هدف سرگرمي و لذت نوشته شود تا مخاطبينش را به خواندن تشويق كند ، ولي در سنين بالا خوانندگان بيشتر دنبال مطلب دندانگيري هستند.

     همين مبدا بحثي ميان آقاي مهدوي و نويسنده شد كه  اصلان  قزللو با دعوت به پذيرايي و نوشيدن آب ميوه هايي كه آقاي آستانه خريده بود ، گفتگو را قطع كرد. هوا گرم بود و كيك وآب ميوه مي چسبيد.

     زياد طول نكشيد تا دوباره به سالن برگشتيم و عليرضا آستانه " داستان برج " و " ماهي كوچك كفش زنداني " را خواند . آقاي مهدوي ادامه ي بحث قبل از پذيرايي را پيش كشيد و گفت : اين دو داستان نشان داد كه شما در پي سرگرمي نيستيد. اين ها دو داستان جدي بودند و البته داستان برج را مي شد كوتاه تر نوشت.

     آقاي جانوند هم به اين كه داستان "ماهي كوچك كفش زنداني " با تكنيك سوم شخص نوشته شده است اشاره كرد و گفت : داستان برش داشت و من از جايي كه وارد قطار شد ، قصه را گم كردم.

     اسعدي ادامه داد: يك بار داستان را مي خوانيم كه ببينيم چه مي گويد و دوباره مي خوانيم تا ببينيم چگونه مي گويد .

     راستي تا يادم نرفته بگويم كه آقاي بهاري هم دو  بار‌ياد آور شد كه در جلسه ي نقد بايد بيشتر به نقد اصول تكنيكي داستان نويسي پرداخته شود و نه قصد محتوايي آن . اين را گفت چون جاهايي صحبت درباره ي موضوع داستان ، داغ تر از تكنيك داستان نويسي مي شد .

     فرصت زيادي نمانده بود . جلسه پايان يافت و ما مجال شنيدن آثار ديگران را نيافتيم . شايد دليلش اين بود كه حضار ، داستان ها را نخوانده بودند و نويسنده مجبور شد اين كار را بكند  !   

     اگر چند دقيقه وقت مي گذاشتيم و آثار را از پيش مي خوانديم فرصت شنيدن نوشته هاي ديگران را هم مي يافتيم .

     درست است كه هميشه به وبلاگ ها سر مي زنيم و نوشته هاي يكديگر را مي خوانيم ، ولي شنيدن آن ها از زبان خالقشان لطف ديگري دارد . اين طور نيست ؟‌ .......

با نزدیک شدن به خرداد ماه، نشست های گروه آینه یک ساله می شود و لزوم برنامه ریزی مشخص برای جلسه ها بیشتر احساس می شود.به همین منظور ،جلسه پیش  بیشتر به برنامه ریزی نشست های آینه اختصاص داشت.دوستان، موضوع نشست ها را پیشنهاد دادند و برنامه چند نشست گروه آینه تعیین شد.

یک سال از عمر نشست های آینه و  دوستی هایمان  می گذرد. در این یک سال، بیشتر از شعر و داستان خوانی و بحثهای تئوری، کنار هم زندگی کردیم و لحظه های خاطره انگیزی سپری شد.

قرار است گزارش جلسه ی پیش را بنویسم، اما  ذهنم خاطره ها را مرور می کند. خاطره ی اولین جلسه ی دور هم جمع شدن مان، بزرگداشت کافه تیتر، افطاری ماه رمضان، نمایش فیلم بهزاد خداویسی ،عروسکهای بهشتی، نقد کتاب دکتر حجوانی ،نقد ترجیع بندی برای شاعران جوان    فتح الله بی نیاز،جلسه های نقد آثار دوستان،جلسه با زنان ناشر،مدیریت چرخشی جلسه،بحث های تند و تیز و دلگیری های زود گذر .

یکشنبه پیش مثل جلسه های قبل،مهمان تازه ای داشتیم.حسن فرهنگی که علاقه مند داستان ها را دنبال می کردند و به جا و درست نقد کاربردی می کردند. و لیلا کریمی که دست پر آمده بود و برای گروه، داستان استحاله را ،که در سایت سخن است ،خواندند.

به غیر از داستان ایشان، داستانی از میم– الف هم خوانده شد و مختصری درباره ی داستان صحبت شد. اصلان قزل لو هم یکی از اشعارشان را قرائت فرمودند.

شاید این توضیح لازم باشد، ممکن است تغییری در جدول برنامه رخ دهد که به اطلاع دوستان خواهد رسید.و اینکه، شهریور ماه نقد اشعار سهیل آقازاده را خواهیم داشت.

نکته بعد، از دوستانی که پیشنهادی برای نشست های بعدی آینه دارند، خواهش می کنیم نظر خود را  اعلام فرمایند.

    جدول  برنامه ی نشست های آینه

نشست مشترک کانون فرهنگی زنان ناشر و گروه ادبی آیینه عصر یکشنبه 25 فروردین ماه در دفتر   انتشارات مهیستان باحضورمهمانان برگزارشد                                                               

ابتدای بحث خانم شهناز مجیدی (انتشارات روشا) با معرفی خود و فعالیت های این نشر سکان بحث را به دست گرفتند و در ادامه با معرفی کتاب های خود به دوستان لذت دریافت کتاب را به همه چشاندند.
چیزی که ابتدای کار به نظر می رسید این بود که هنوز کسی نمی داند چه چیز را از کجا شروع کند.
آقای بهاری با مطرح کردن اینکه یک بافت منسجم در کشور می تواند به مقوله نشر و گسترش کتابخوانی کمک کند گفتند : در آمریکا 190 هزار شاعر وجود دارد .آنها بافت منسجم دارند ،منتقدین حفظ شدند که مردم به انها اعتماد دارند،نشریات حفظ شدند،برای جوایز مختلف مثل پولیتزر شاعر معرفی می کنند و این باعث می شود که کار ارتقا پیدا کند.ما 105 شاعرچاپ شده داریم و این بافت باید منسجم بشود ،اضلاع دوباره برقرار گردد.کتاب کالاست و نیاز به تبلیغ دارد. بهاری خریدن کتاب و خواندن آن را دو مقوله جدا دانست که البته خواندن آن بحث اصلی است .

رویا بیژنی با بیان اینکه چرا ناشران معرفی کتاب های خود را به عهده روزنامه ها نمی گذارند مسئله ای را مطرح کردند که باعث شد خانم نوذری داغ دلش تازه شود و گفت:ما کتاب را برای مطبوعات می فرستیم آنها اگه دلشان بخواهد معرفی می کنند اگر نه که هیچ.معرفی کتاب مجانی، شامل همه انتشارات نمیشود. نوذری سود ده نبودن کتاب در ایران را یکی از عواملی دانست که باعث رکود وضع نشر است.دلیل دیگر اینکه بعضی ها برای تقلب وارد فضای نشر شدن(کاغذ بگیرن، بیرون بفروشن). راه حلی که نوذری ارائه میدهدبه نظر جالب و تا حدی رویایی به نظر می رسد:در ایران باید نوآوری کرد، نو آوری نیاز به سرمایه دارد و چون فردای نشر معلوم نیست هیچ سرمایه گذاری این ریسک را نمی کند.

آقازاده با گریز زدن به یکی از نکاتی که در حرف های بهاری بود خاک را از روی بحث نقد (که البته رکن مهمی برای رشد است)به کنار زده ناخدای هادی بحث می شود:جریان نقد وجود ندارد.سینمای ما افت می کند چون جریان نقد وجود ندارد.بعضی ها می گن اگه فلانی بگه این کتاب یا فیلم خوبه من می رم سراغ کتاب یا فیلم.تا خواننده را پیدا نکنی اثرت فروش نمی رود،خواننده موظف نیست ما را پیدا کند.

خوب نوبتی هم که باشد نوبت آستانه است،که بعد از سکوت طولانی مسئله مهم مولف را مطرح می کند: یک زمانی کتاب تنها رسانه ای بود که مردم با آن ارتباط برقرار می کردند اما حالا جایگزینی آن با تلویزیون،سینماو...مطرح است.

زمانی شاعر پشتوانه و ضریب شخصیت شعرش بود .باهوش ترین شاعر شاملو بوده که عکس رنگی خودش را پشت مجله اش چاپ کرد وخودش را اسطوره می نامید.شاعری که از فقر حرف می زد بر شانه سرمایه داری بود.سوای این مسئله شخصیت شاعر افسون زدایی شده و چیز رازآلودی ندارد.نه شخصیت شاعر ما و نه نویسنده و ناشر عوض نشده است. آستانه کشف ایدئولوژی راز آلود را در آثار شاعران گذشته بخش هیجان انگیزِ خواندن شعر دانست ،که این باعث داشتن خواننده زیاد بودو با این حرف نشان می دهدکه، شاعر دیگرقهرمان شعر خودش نیست.

منصور مومنی هم به جمع سکان داران می پیوندد و بحث مواد اولیه را مطرح می کند که برای تولید کننده چقدر این مواد اولیه قابل فروش وجود دارد.دوم چیدمان ابزار مختلف که کمک می کند به فرهنگ کتابخوانی.چیزی که در بازار نشر مشکل است کتاب توان خودش را در مقابل رقبای آن ندارد و ناشران کاری نکردند که بحث حل شود. نوذری که به نظر می رسید تصور کرده آمده است تا فقط از صنف خودش دفاع کند،مسئله عدم رقابت در مواد اولیه را مطرح می کند زیرا همه از شرایط یکسان برخوردارند در واقع رقابت روی صاحب اثر است.نویسندگان مطرح که فقط به 5 یا 6 ناشر کتاب می دهند،بقیه ناشران اگر با صاحب اثری آشنایی قبلی داشته باشند می توانندخودی نشان بدهند.

خلاصه اینکه این سیندرلا هنوز کفش شیشه ای افسانه ای خودش را به پا نکرده است.در پایان جلسه رویا بیژنی تازه ترین شعرش را ،که داغی چشمانش همه مان را گرم کرد،برایمان خواند.

آنان كه به نحوي با خواندن و نوشتن سر و كار دارند، بي‌شك نام فتح‌الله‌ بي‌نياز را بارها شنيده‌اند. بي‌نياز يكي از داستان‌نويسان و منتقدين فعال ادبي است كه اين روزها مجموعه‌ داستان‌ها و رمان‌هاي متعددي از او منتشر شده است.

«دردناك‌ترين داستان عالم»، «مي‌روم كه بميرم» ، «شورشگران را به زانو درآوريم»، «تشيع جنازه يك زنده به گور»، «التهاب سرد» و «نوعي خصومت» از جمله  آثار منتشر شده اين نويسنده و منتقد ادبي است.
بي‌نياز در سال‌هاي اخير علاوه بر نوشتن داستان كوتاه در حوزه رمان‌  نيز آثار متعدد و ماندگاري چون «بعد از مرگ هنوز مي‌ميرم» ، «اندوه مرده»، «ملاقات با مسيح» و «ستيزه‌جوي دلتنگ» را منتشر كرده است.

 دیرشده بود . رتق و فق خانگی با تنبلی گل فروش دست به دست هم داده بود تا باز شرمنده شوم. آقای اسعدی همزمان با من جلوی در انتشارات رسیده بود. چقدر محجوب و مودب اند ایشان ! در را که باز کردم خانم بیژنی روبرویم بود . نگاهی کرد که آبکش شدم . زود گلی را که گرفته بودم پیش آوردم هوا خنک تر شود . از هرم خجالتم مردادی شده بودم . شش نفر آمده بودند و من ...

خانم بیژنی تند بساط پذیرایی را چید . معلوم بود " کدبانوی مفصلی است "  چون چیزی از قلم نیفتاده بود . سایرین هم آمدند و جلسه تقریبا به موقع شروع شد :

در ضمن از کسانی که مایلند آثار ادبیشان / در جلسات آتی آینه نقد و بررسی شود / خواهشمندیم نام/ آدرس و اثرشان را در کامنتدانی همین وبلاگ بگذارند / تا بررسی و اقدام شود. 

این اولین گزارش زهرا نوری عزیز بود که باز خوانی اش به یادم انداخت آینه باید / باید / باید بماند و مامن همه ی ما باشد/ خواندن مجددش را پیشنهادتان می کنم و امروز با اینکه خودم سخت بیمارم و شاید توان آمدنم در جمعتان نباشد / منتظر قدوم مبارکتان هستم. ما چقدر کوچک می شویم وقتی که به بهانه های خرد / خرده می گیریم ... دوستتان دارم : 

 اولین جلسه‌‌‌‌ی آینه، خرداد 86

من غارنشین سالهاست ازهرجمعی دور بوده‌ام.سالهاست تو غارخودم کتاب می‌خوانم و هرزگاهی چیزی می نویسم . تازه ازخواب اصحاب کهفی‌ام بیدار شدم.  تازه جرات کرده‌ام پام را از تنهایهایم بیرون بگذارم ...

عاطفه(احلام):  عصر دوشنبه دهم دي ماه است و من با وجود چند مشكلي كه درگيرشانم خودم را به آينه واقع در نشر مهيستان مي‌رسانم. هنوز كسي جز خانم باباخانيِ آرام و پرمهر(مسئول محترم نشر مهيستان) كه به زور مي توانم چند جمله اي راجع به پايان كتاب "كوهي بر آبشار" نوشته خودشان، از دهانشان بيرون بكشم و آقاي بهاري منظم و مدير، نيامده است. خوشحالم كه بالاخره براي يكبار هم كه شده دير نيامده‌ام و تند تند يكي از داستانهاي زهرا را كه پرينت گرفته‌ام مي‌خوانم تا بالاخره خودش با جعبه شيرينی و  لبخند مهربانش مي‌آيد و به همه حاضرين خوش آمد مي‌گويد.

وارد دفترنشرمیهستان که می‌شوم،اکثردوستانی که منتظر آمدنشان بودم، آمده‌اند و من شرمنده از دیرآمدنم.این جلسه‌ی آینه با بقیه برایم فرق دارد و خاطره‌‌‌اش عزیز و ماندگار. حتی اگر بارها اتفاق بیفتد و افتاده باشد.درست است گاهی حرف جناب آقازاده مصداق پیدا می کرد ودوستان از رنجاندنم می ترسیدند که بیشتر با من مواجه بودند تا داستان‌ها. شاید حق دارند ومن این تصویر شکننده را داده باشم. اما باور کنید نقد بیرحمانه را دوست دارم،همان طور که تحسین را دوست‌تر می دارم. و چه حیف که باز به دلیل اشکالات فنی، صحبت‌ها ضبط نشد و کار ذهن بازیگوش من سخت‌تر شد تا یادش بماند همه‌ی تذکرات دوستانه را که اگر همه این نکات برای این است که داستان‌ها را دوباره بنویسم به چشم .

در گزارش جلسات آینه زیاد سپاس وتشکر نوشته ام وشاید تکرارمکررات باشد اما زندگی یادم داده : شکرنعمت نعمتت افزون کند. پس صبوری کنید.

سپاس خانم باباخانی که هر چه بگویم ،حق مطلب ادا نمی شود.اینهمه توجه ومحبت به تک تک اعضای آینه قابل تحسین وستایش است. پذیرایی که می کنید، شرمنده می‌شوم و دفتر را که به هم ریخته می گذاریم ومی‌رویم بیشتر شرمنده می‌شوم. وقتی می‌بینم پی گیر و از سرلطف وبلاگ اکثر دوستان را می‌خوانید ودلگرمی می‌‌دهید به ادامه راه،عاجز می شوم از هر تشکری .کاش سزاوار وسپاسگزار اینهمه محبت باشم وباشیم.اینها را نه به رسم ادب یا تبلیغ نشر شما که از دل می‌نویسم شاید کفاف محبت بی دریغ شما باشد.

سپاسگزارم جناب آقازاده که با همه ی گرفتاری‌هاو خستگی آمدید واستادانه نقد کاربردی کردید.

تشکر آقای آستانه که پشت تلخی کلامت ،دلسوزی ودقت نظر است.فکر کنم جزو معدود دوستانی بودید که داستان‌ها را خوانده بودید یا لااقل اینطور به نظرمی‌رسید.

ممنون صدرای عزیز. وقتی دیدمت بعد از مدتها در آینه هستی،کلی خوش به حالم شد فیلسوف جان.

جناب آرش خان شما که همیشه محکوم هستید به چند باره شنیدن داستانهای من و دست به عصا نقد کردنش.

آرزوی عزیزم همیشه یاد می گیرم از تو وتحسین می کنم قلم روان وصراحت کلامت را.

آساره جان یادم می ماند این شب جمعه برای اموات رییست فاتحه بخوانم که بالاخره رضایت دادند ، زیارتت کنیم.

            عاطفه جان همیشه شرمنده محبتت هستم ومنتظر که داستانم را بخوانی.

ممنون صاحب سرفه‌های تلخ ... روزگاری بهتر از این روزها آرزو می کنم .

تشکربهاره جان که زحمت خبررسانی وهماهنگی را قبول کردی.

سپاس آقای زادمهر که رنگ وجلایی به وبلاگ آینه دادید .

و سپاسگزارم از همه‌ی دوستانی که همیشه لطف دارند : آقای اسعدی ،آقای دولتشاه،آقای تولمی وبه خصوص آقای بهاری. اگرکسی از قلم افتاد برمن ببخشایید و  به دل نگیرید

دیروز جلسه گروه آیینه ساعت ۵ در نشر مهیستان برگزار شد، مدیریت جلسه دیروز با آقای بابک بهاری شاعر شعرهاي كوتاه بود و موضوع جلسه" وضعیت شعر ایران " بحران شعر ، وضعیت نشر و پخش و ...

در جلسه ديروز آقاي محمود معتقدي،‌ آقاي مومني، آقاي آستانه، آْقاي پرورش و خانم شقایق اكرم  و رويا  بیژنی عزيز  شعر خوندن و خانم نوري هم يه داستان.

لازم ديدم از خانم الهام باباخانی مدير نشر مهيستان به خاطر اينكه اين امكان رو به ما داد كه بتونيم علاوه بر جلسات ماهانه (نشر افراز) جلسات ۱۵ روز يكبار داشته باشيم و خانم زهرا نوري به خاطر هماهنگي جلسه ديروز  تشكر كنم.

در آخر جلسه ديروز خانم  الهام باباخانی دو كتاب از كتاب‌هاي نشر مهيستان رو هم به ما هديه دادن كه جا داره تشكر كنم. كتاب كوهي بر آبشار / اثر خودشون   و كتاب لطيفه‌هاي دانش‌آموزي ـ ترانه جبيني

از همه شما دوستان عزيز دعوت مي‌كنم كه در جلسات ماهانه و هفتگي گروه آينه شركت كنيد

جلسات یک هفته در میان شعر و قصه خوانی  آینه شروع شد . مدیریت این بار جلسه را آقای ب. بهاری / شاعر شعرهای کوتاه بعهده گرفته اند. محور بحث این جلسه " وضعیت شعر ایران " بحران شعر ، وضعیت نشر و پخش و ... می باشد.

فردا/ دوشنبه / ساعت ۵ به آدرس :

 خ شریعتی ، سه راه طالقانی ، کوچه نقدی ، شماره 12 ، طبقه اول ، انتشارات مهیستان / مراجعه کنید.

جلسه آینه ،یکشنبه،اول مهرماه، همزمان با روز اول مدرسه  برگزارشد. این جلسه،آینه میهمان عزیز نام آشنایی درجمع خود داشت؛ استاد پرویز کلانتری .

چهارمین جلسه آینه به مدیریت جناب امرایی وبحث درباب داستان مینی مال آغازشد. درابتدا آقای آستانه مطلبی درمورد مینی مالیست خواندند وآقای امرایی یادآورشدند که مینی مال ربطی به حجم ندارد و داستان مینی مال "ای پدرماکه درآسمانهایی " و "فروشی " را مثال زدند.

استادکلانتری که بیشتر شنونده بود ،تنها مختصری درباب مینی مالیزم درنقاشی توضیح دادند وداستان کوتاه " خنده ابلهانه " از مجموعه داستان خود را برای جمع خواندند.

در ادامه ،جناب عبداللهی تاکید کردند رمان هم می تواند مینی مال باشد. واینکه حکایتهای سعدی هم مینی مال است البته فقط ازنظرحجم .همچنین درآثاربزرگانی همچون کافکا لحظه های مینی مال وجود دارد.آقای رادمیرزایی هم مثل همیشه چند داستان کوتاه ،آماده برای خواندن داشت وداستانی راخواند که با الهام از کارهای استاد کلانتری نوشته شده بود. آقای ملکی که از راه دورآمده بود،با شعرهای زیبایشان همه رابرسرذوق آوردند وهرزگاهی نکته ای فرمودند شنیدنی ودریادماندنی .

وجناب آقازاده اشاره ای فرمودندبه شکل داستانی قرآن . درادامه جلسه، جناب رضا اکرمی درمورد ترازوهای بقای داروین ونگاه مولانا به این مقوله بحث کوتاهی رامطرح کردند.

 بعد از فرمایشات آقای رضا اکرمی ،خانم عاطفه واقای نجاریان داستان کوتاه خواندند. آقای امرایی سعی کردند تاسنت نقد راپی ریزی کنندکه دوستان ادامه ندادند وبازمثل همیشه فقط به خواندن داستان بسنده شد ونقدی برآثارصورت نگرفت.

درپایان جلسه،آقای جمال اکرمی ،آقای افشین پرورش وآقای یاسین محمدی اشعاری خواندند .اختتامیه این جلسه مقارن شد با اذان وافطاری ساده وکوچکی .

جلسه های آینه  به همت دوستان عزیزی که وقت می گذارند وجلسه ها راپیگیری می کنندوبا تلاش دوستان دیگری که بی چشم داشت حتی تشکری ، زحمت هماهنگی  گروه را بر  عهده  می گیرند، جلو رفته ومی رود. با همه دغدغه های رویا بیژنی که تا لحظه آخرسرپاست وهمیشه  نگران پذیرایی ومسائل دیگراست. 

باهمه ی زحمتی که افشین هرجلسه بابت عکاسی متقبل می شود ،حتی اگرخسته باشد وبی حوصله . باهمه ی  مهربانی های سهیل میرزایی.

بعداز افطاری .وسپاس ازآقایان مومنی  و نجاریان وآستانه که افطاری کوچک آینه رامتقبل شدند.شاید گفتن نداشته باشد، اما یادآوری می کنیم که آینه یک گروه کاملا مستقل وخودجوش است وبه هیچ نهاد رسمی ودولتی وابسته نیست .

و اگرمی خواهد درسرای اهل قلم ،جلسه داشته باشد صرفا فقط استفاده ازمکان است که تعدادی ازدوستان موافق برگزاری جلسه درآنجا نیستند وآینه با این حساب تا زمانی نامعلوم از جلسات دوهفته درمیان محروم است.اینها را گفتیم که حرف آخررابزنیم. دوستان اجازه بدهید تا پیدا شدن مکان تازه ، فعلا ازهمین سرای اهل قلم که دولتی است ، استفاده کنیم.

یکشنبه ،15 مهر ، ساعت  30/ 4 آینه قصددارد ،اولین جلسه دوهفته درمیان خودراتجربه کند. لطفا اگرمکان بهتری سراغ دارید خبرمان کنید، ممنون می شویم.

فارغ التحصیل رشته نقاشی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران در سال 1338

وی در طول سالیان دراز فعالیت هنری خود به عنوان نقاش کویر و عشایر شناخته شده است .

برگزار کننده نمایشگاههای متعددی در ایران ، امریکا ، سوئیس ، آلمان ، فرانسه از سال 1340 تا به امروز

تدریس در دانشگاههای تهران ، آزاد ، هنر و الزهرا

نقاش کتابهای درسی دبستان و راهنمایی  از سال ۱۳۳۲  تا به حال

    نويسنده ي چند كتاب با داستانهاي ميني مال براي نشر ثالث

بنابر ملاحظاتي جلسات به يكشنبه هاي اول هر ماه موكول شد.

  آخرین شنبه امرداد ماه در هیاهوی مرکز شهر و سرو صدای خیابان ها گروهی مشتاق ، دغدغه های زندگی پر مشغله امروزه را رها کرده خود را به جمع دوستان می رسانند. عده ای زودتر از وقت تعیین شده می آیند و سرگرم گپ دوستانه : سختی زندگی و معاش حرفی است که اینجا هم شنیده می شود. افسوس که در این سرزمین با قلم و نوشتن زندگی اداره نمی شود و ای کاش چنین نبودو استعدادهای ادبی ما می توانستند فارغ از غم نان قلم بزنند و آثاری بدیع بیافرینند.

    محمد عزیزی می پرسد چرا  در دهه های اخیر چهره های برجسته در زمینه شعر و داستان نداریم؟ آقایی به کثرت استعدادهای ادبی امروز در بین جوانان اشاره می کند که بالاخره راه ترقی و پیشرفت خود را باز خواهند کرد و بی شک چهره هایی از بین آنان سر بر خواهد آورد...

قفل، پلمپ، توقیف، مصادره ، ديگر چند سالی است که برایت غریبه نیستند. تو عادتت شده توقیفت کنند، قفلت زنند، مصادره ات کنند و درهای زندان را به رویت باز کنند. یادت هست روزی را که سوار موشک اجباری شدی تا تو را از قلمت، ایمانت، قلبت، کاغذت و شندرغاز حقوقت جدا کنند اما ندانستند که با جان و روحت کاری نتوانند کرد. تو از هیچکدامشان جدا نشدی و این بار دلتنگی هایت را در کافه ات گفتی؛ کافه ای که نامش را هم با قلبت عجین کردی. می دانم هرگز در مخیله ات نمی گنجید روزی تو را از این هم محروم کنند اما تو عادتت شده . مگر نه؟ همه چند سالی است عادت کرده ایم!...

اين بار جلسه ي آيينه به بيتاو بهنام مديران محترم كافه تيتر / كه آيين مهرباني و آشتي را يادمان دادند اختصاص دارد . اميد است با توان اندكمان درين جلسه بتوانيم از زحمات ارزنده اشان براي ادبيات و فرهنگ كشورمان قدرداني كنيم ...   

آمدنتان حتما كمي از خستگيهاي  بيتا و بهنام  كم مي كند... منتظريم

شنبه / 30 تير ساعت شش...

  به خاطر آمدن جمعي از دوستانمان كه ساعات كاريشان بعد از پنج و نيم تمام ميشود جلسه از چهارونيم به شش تغيير يافت.

  هر کدام شاخه گلی در دست اگر بیایید / فکر می کنید چه اندازه شادمانشان خواهید کرد ؟!

من غار نشین سالهاست از هرجمعی دوربوده ام.سالهاست توغارخودم کتاب می خوانم وهرزگاهی چیزی می نویسم . تازه ازخواب اصحاب کهفی ام بیدار شدم.  تازه جرات کردم پام رو از تنهایهایم بیرون بذارم .اماهمه چیز عوض شده. ومن با سرعت نور ازهمه جا مانده ام . در این هشت سال خیلی ها نوشتند و با سختی مجموعه داستانشان راچاپ کردند. کارهایشان نقد شد. داور قصه ها شدندو دو چارک شهرتی به هم زدند. وحالا امضا و اسمشان اعتبار دارد. اما من هنوز ابلهانه فکر می کنم فرصت هست . خوش دلانه می خواهم دوباره شروع می کنم... 

دارم از چهار راه ولی‌عصر بالا می‌روم. جلسه گروه آیینه تمام شده است. هنوز قیافه‌ آدم‌ها در برابرم رژه می‌رود.  صدای محمود معتقدی در گوشم طنین‌ انداز است:

 "اور تگا، اورتگا".

اورتگاه را با چه لهجه‌ی خاصی ادا می‌کرد. شاید نیکاراگوایی بود. شاید هم انسانی. انسانی که گاهی از عجز تف سر بالا می‌اندازد. انگار همین الان از کنار گور ساندینیو بلند شده بود و انگار روح ساندینیو در وجود محمود معتقدی ظهور کرده بود.

صدرا گفت: انگارحضرت معتقدی پیامبر ساندینیو بود که اورتگاه را به عذاب جهنم وعده می‌داد...

یک شب ـ بچگی ام کابوسی دیده بودم که باعث شد خودم را به باباجان برسانم و در حالیکه چشمهایم را محکم محکم بسته بودم و می خواستم تنگ به آغوشم بکشد / می گفتمش تمام خواهر ها و برادرها و عموزاده ها وخاله زاده ها و اقوام دور نسبی و سببی ام را هم بغل کند تا اجنه ی توی خوابم سراغشان نرود. میدانستم باباجان دستهایش ابنهمه بلند و بزرگ نیست اما باور نمی کردم. توی ذهنم باباجانم دستهایی داشت که کارگاه گجت داشت ... انعطاف پذیر و تا آخر دنیا در راه ...